یکشنبه 10 اردیبهشت 1391 (هفته 40 بارداری)

وقتی بیدار شدم از اینکه هنوز تو بیمارستان میلاد بودم حس خوبی نداشتمخ از یه طرفم نمیدونستم طوفان کجاست از یه طرفم نمیدونستم رادینم کی میاد ..از یه طرفم نگران بودم که رادین طوریش نشه ...همهی این فکر ها داشت مخمو نابود میکرد...بیشتر از همه از این نگران بودم که ضربان قلب رادین هر چند دقیقه یه بار کم میشدو و دوباره زیاد میشد...دکتر اخوان به من هشدار داده بود که ممکنه بند ناف دور گردنش پیچیده باشه و همین استرسمو بیشتر میکرد..از 8 صبح همش منتظر این بودم که خود دکتر اخوان بیادو من باهاش صحبت کنم و تکلیفمو حد اقل معلوم کنم....از 6 صبح که امده بودیم تو بخش تا ساعت 8 صبح به مای بدبخت یه صبحانه ندادن ..که دیگه صدای تخت بقلیم در امدو گفت ما هنوز صبحانه نخوردیم...حدود نیم ساعت بعد یه چایی دره پیت با یه تیکه نان لواشو با یه عسل  دادنو گفتن این صبحانتون..منم اینقدر گشنه بودم و این صبحانه مزخرفو دیدم پشیمان شدمو ترجیح دادم هیچی نخورم...از اینکه امده بودم به این بیمارستان خیلی عصبی بودم..هیچیش مثل ادم نبود....حدودای 8 بود که مامان امدو موبایلمو داد بهم ..بعد که ازش پرسیدم کجا بودن..گفت که کل دیشبو با طوفان تو بیمارستان بودنو اصلا خونه نرفتن...از اینکه بیمارستان اونهارو با منو سر کار گذاشته بود خیلی ناراحت بودمو از این بیفکری دکت ها و پرستارا کفرم در امده بود....چند باریام که با طوفان صحبت کردم اونم از اینکه بلاتکلیف بودیم ناراحت بود...نه دکتری امد که ازش سوال بچرسیم و نه چیز دیگه ای....حدودای 2 بود که توی ساعت ملاقات طوفان امدو برام کلی شیرو کمپوتو ابمیوه گرفته بودو منم از اونجایی که گشته بودم ..همشو خوردم...اخه بیمارستان یه ناهار در پیت قرمه سبزی با یه ماست داغ دادن که از هرچی قرمه سبزی سیر شدم اما چاره نبودو من گشنه بودم...خلاصه از دیشب که ساعت 10 پامو گذاشته بودم توی بیمارستان میلاد تا امروز که ساعت 2 بعد از ظهر بود برام عین یه ظهره مار گذشته بود...حس میکردم توی زندانمو میخواستم یکی بیادو من و از اینجا نجات بده...کهیر هایی ام که زده بودم کرم هام تموم شده بودو کم کم داشتم دوباره به خارش میوفتادمو همین بیشتر منو عصبی میکرد...طوفان که امدو این وضع دکتر ها و بیمارستانو دید تصمیم گرفت منو مرخص کنه و بریم یه بیمارستان دیگه...اخه وضعیت رادین بیشتر ناراحتمون میکردو ..اگه اتفاقی برای رادین میوفتاد من خودم هیچ وقت خودمو نمیبخشیدم...طوفانم همین طور...تلفنی با دکتر اخوان صحبت کردیمو قرار شد امروز ساعت 7 بیمارستان لاله باشم که یه بیمارستان کاملا خصوصی بودو هزینهاشو که طوفان پرسیده بود گفت حدودای 2 و نیم ملیون در میاد....یه کم که فکر کردم دیدم نمیارزه اگه بخوام اینجا بمونمو برای رادینم اتفاقی بیوفته...طوفان شد فرشته نجاتمو منو از اون دیوونه خونه بی درو پیکر نجات دادو....برگه رضایتو پر کردو وقتی از بیمارستان امدم بیرون حس میکردم که از یه زندادن ازاد شدم...با هم رفتیم خونه تا من وسایل هامو بردارمو یه دوش بگیرمو بریم به سمت بیمارستان لاله تارادینم با سزارین به دنیا بیاد....

باورم نمیشد که یعنی رادینم ...پسرم تا اخر امشب از من جدا میشه و میاد توی بقلم....شرط میبنده که دلم برای این 9 ماهی که توی شیکمم بود...اون تکونهایی که داشت حتما دلم تنگ خواهد شد.....

خیلی سریع دوش گرفتمو وسایل هامو برداشتمو...با هم رفتیم...خیلی خوابم میومد...اخه کل دیشبو بیدار بودم...طوفانم دسته کمی از من نداشت....

وقتی رسیدم به بیمارستان از این همه مرتبی و تمیزی و دکتر ها و پرسنل کربات زده و تمیز تعجب میکردم...نه به بیمارستان میلاد نه به لاله..البته تعجبی ام نداره اخه یه بیمارستان کاملا خصوصیه....

تا رفتیم منو فرستادن توی بلوک زایمانووواین دیگه مثل دیشبو دیروز نبود...داشتم واقعا میرفتم که با رادین برگردم..با یه شیکم خالیو یه عروسک توی دستم...باورم نمیشد...دکتر ساعت 7 و نیم میخواست منو عمل کنه...وقتی از طوفان خداحافظی کردم استرسو ترس تو چشمای هردومون پیدا بود...اخه خیلی سریع داشت این اتفاق میوفتاد....رفتم توی اتاق زایمانو لباسهامو عوض کردمو سرم زدمو...وقتی منو روی برانکارد به اتاق عمل میبردن دوست داشتم بزنم زیر گریه...اخه اولی بارم بود که پامو یه همچین جایی میذاشتم...خیلی ترسیده بودم..مطمئنم که موقع حرف زدن صدام میلرزید...دکتر و پرستارارو دیدم که با من حرف میزدن تا منو بخندوننو استرسمو کم کننوواما ..ترسم هر لحظه بیشتر میشد...وقتی رسیدم به اتاق عمل دیگه مطمئنم که قلبم داشت وا میستاد..تا اینکه دکتر یه ماسکو داد بهمو گفت تا 3 بشمرو تا گفتم 1...2....بیهوش شدمو ...دیگه هیچی نفهمیدم....هیچی.....

.............................................................................................................................